Op het muurtje van de voormalige Dennenschool in Emmen zoenen ze elkaar voor het eerst. Het is 1947. Ap is dan 21 en Trientje 17. Hun kalverliefde duurt slechts enkele weken. Waarom zo kort? Ze hebben geen idee. Trientje krijgt vervolgens verkering met Anno Homan en trouwt met hem. Ap ontmoet Gezina Homan en trouwt met haar. Zelfde achternaam, geen familie. Beide stellen krijgen twee dochters.
In de loop der tijd lopen ze elkaar af en toe nog eens tegen het lijf. Bij de viering van 1 mei of bij een crematie. Ze zwaaien of informeren oppervlakkig hoe het leven staat.
Trientje woont in woonzorgcentrum De Schans in Emmen. Een jaar geleden krijgt zij daar van een medewerkster de groeten van ene Ap Aardema. Het blijkt Aps dochter te zijn, die haar pap had verteld dat zijn oude liefde op haar werkplek woont.
Trientje grijpt onmiddellijk de telefoon en belt Ap op: "Met je ex", zegt ze lacherig. Ap hoort meteen wie het is en het contact is gelegd. Er volgen een heleboel kopjes koffie over en weer.
Nu hebben ze verkering. "Ach noem het bijzondere vriendschap", zegt Trientje. "Zo gewoon en zo vertrouwd." Ap voegt er aan toe: "Soms lijkt het wel of we al 50 jaar getrouwd zijn."
Ap bezoekt Trientje regelmatig in Emmen, omdat zij wegens een heupoperatie nu even niet zo mobiel is. Hij rijdt zelf geen auto, maar dat is geen probleem. "Mijn dochters brengen pap heen en weer naar de vrijerij. Vroeger was dat andersom", grapt Ap. Soms blijft hij ook slapen bij zijn vriendin. "Dan stop ik haar lekker in, geef haar een kus en ga op de bank liggen."
Als ze elk in hun eigen huisje zijn, bellen ze. "Elke morgen om acht uur en 's avonds om negen uur weer, vlak voor het naar bed gaan. Even horen hoe het gaat", zegt Trientje.
Aan beide ouderen is al een heel leven voorbij getrokken. De partners van wie ze hielden zijn al jaren geleden overleden en ze beseffen dondersgoed dat de klok niet in hun voordeel tikt. "Daarom pakken we samen wat we kunnen pakken. We houden van elkaar (of op z'n Drents: Wij bint wies met oes beiden)." Het is de zorg, de verbondenheid, de humor. "En we praten heel veel over vroeger. Dat is mooi."
Bron: DVHN
